پاییز واژه در بهار

واژه می‌تواند به اندوه و رنج آدمی هیئت و شکل بدهد. کلام، انسان را کمک می‌کند تا خود را نه از نزدیک و درون که از بیرون نگاه کند. غم، اغتشاش و جنون احساس است و همه چیز را واژگون می‌کند، حتی کلام معمول را هم از یاد انسان می‌برد. آنچه تا لحظه‌ای پیش پر اهمیت بوده است، ناگهان بی معنا می‌شود و پرسش بزرگ هستی را در دامن آدم می‌گذارد و  زندگی و مسئله ی بودن یا نبودن را بر روی تاری نازک مقابل چشمان انسان می‌آویزد.

در چنین هنگامه‌ای، آنچه اهمیت دارد، جرأت وارد شدن به این اغتشاش است، چرا که این اغتشاش که همان غم و اندوه می‌باشد، انسان را قوی و مستحکم می‌کند. انسان را وادار به فرموله کردن و نظم دادن به این اغتشاش‌ها و نابسامانی‌های روحی و جسمی می‌کند. اما برون رفت از درون این اغتشاش و رسیدن به انتشار کتاب، حکایتی دیگر دارد. برای من روند نوشتن دردنامه تا انتشار کتاب، نزدPaiizیک شدن به خودم و اندوهی که مرا در بر گرفته بود، به حساب می آید.

  • پدید آورنده :